“คนนี้แน่ ๆ ชนวนที่ทำให้เกิดเรื่องตอนไปค่าย” ประตูห้องปิดสนิทหนุ่มรูปหล่อก็หันหน้ามาจ้องฉันเหมือนจะกินกัน กินที่ไม่ใช่กินแบบแฟนอะ
“รุ่นพี่ค่ะ”
“สายตาที่ไอ้หนุ่มนั่นมันหลอกกันไม่ได้”
“สายตาอะไรคะ”
“รัก ห่วง หวง”
“อาธาร์ณจะเก่งเกินไปแล้ว แบบนี้ต้องไปเป็นหมอดูแล้วค่ะ”
“ใช่ไหม อาก็คิดว่างั้น แต่ติดที่ย่าเธอไม่ให้อาเป็นหมอดูน่ะสิ อาถึงต้องเรียนหมอเพื่อมารักษาคน”
“เรารู้ใจกันแบบนี้เรื่องนี้อย่าให้คนที่บ้านรู้นะคะอาธารณ์”
“คนที่บ้านให้อามาคุมเธอ ไม่ใช่ให้อามาสมรู้ร่วมคิด”
“แต่เพ้นท์เป็นหลานสาวของอาธารณ์ไม่ใช่เหรอ เพ้นท์ก็ร่วมมือกับอาธารณ์เหมือนกันนะคะ เราเป็นอาหลานกันต้องช่วยเหลือกันไม่ใช่เหรอ”
“สรุปอาไม่มีทางเลือกถูกไหม”
“ก็ถ้าอาธารณ์ไม่ช่วยเพ้นท์ เพ้นท์ก็คงต้องไปสารภาพกับผู้หญิงที่กำลังตามตื๊ออาว่าเราสองคนเป็นอาหลานกัน ไม่ใช่แฟนกัน”
“โธ่ หลานรักของอา หลานจะใจร้อนอะไรขนาดนั้น อาก็แค่
