แม้จะพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่การไปฝากครรภ์ธรรมดา และอาจได้ความสบายใจเพิ่มขึ้นเพราะที่นั่นเป็นโรงพยาบาลใหญ่ แต่ความจริงคือทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขามักมี ‘บางอย่าง’ ซ่อนอยู่เสมอ
พอเข็มนาฬิกาแตะเลขสี่ เสียงรถคันหนึ่งชะลอหน้าร้านดังแผ่วผ่านกระจกใส มิรันตีเงยหน้าขึ้นอย่างอัตโนมัติ และใจเธอก็กระตุกทันทีเมื่อเห็นรถที่คุ้นตาจอดสนิทตรงหน้าประตู
เพราะรู้ดีว่ารถคันนั้นไม่ใช่รถของลูกค้าทั่วไป ไม่ใช่รถที่แวะมาซื้อดอกไม้แล้วจากไป แต่มันคือรถที่มาพร้อม ‘เงื่อนไข’ และ ‘คำสั่ง’ ที่เธอต้องทำตาม
รวีวรรณชะโงกหน้ามองออกไปก่อนจะหันกลับมามองมิรันตีด้วยแววตากังวล
“พี่มี่…เขามาแล้วใช่มั้ยคะ”
มิรันตีพยักหน้าเบาๆ ทั้งที่ลำคอแห้งผาก เธอพยายามยิ้มให้เด็กสาวเพื่อไม่ให้คนอื่นยิ่งเครียดตาม
“อืม พี่ไปก่อนนะหวาน ฝากหน้าร้านด้วยนะจ๊ะ”
รวีวรรณรีบพยักหน้า แล้วพูดเร็วๆ เหมือนกลัวพี่สาวจะเดินออกไปโดยไม่มีอะไรยึดเหนี่
