“ไหนคุณบอกว่าจะยอมทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง”
มิรันตีเม้มปากแน่น ความจริงคือเธออยากตะโกนว่าเธอยอมเพราะไม่มีทางเลือก ไม่ใช่เพราะเต็มใจ แต่เธอก็รู้ว่าถ้าเริ่มเถียงตอนนี้ เขาอาจจะทำให้ทุกอย่างยากขึ้นกว่าเดิม และเธอไม่อยากให้ความเครียดพุ่งขึ้นจนส่งผลต่อเด็กในท้อง
สุดท้ายมิรันตีจึงพยักหน้าอย่างจำยอม
“ก็ได้ค่ะ…แล้ว...”
“มีอะไร”
“คือ...ฉันคิดว่าไหนๆ เราก็มาโรงพยาบาลแล้ว คุณ...ไม่คิดอยากจะตรวจดีเอ็นเอเด็กในท้องสักหน่อยเหรอคะ ต่อให้คุณจะมั่นใจว่าพวกเค้าเป็นลูกคุณ แต่คนในครอบครัวของคุณ...อาจไม่ได้เชื่อแบบนั้นก็ได้ ฉันไม่อยากให้ลูกถูกสงสัยไปตลอดชีวิต”
“พวกเค้าจะไม่สงสัย เพราะผมไม่เคยสงสัย”
บุญญานัทพูดแค่นั้นเหมือนไม่ต้องการให้เธอถามอะไรอีก เขาหันกลับไปมองประตูลิฟต์เหมือนจบเรื่องแล้ว แต่คำตอบนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นซ่านในหัวใจ เพราะมันทำให้เธอรู้สึกว่าเขา ‘มั่นใจ’ ในตัวของเธอมากขนาดไหน
ลิฟต์เปิด
