บทนำ (2) ก็แค่อยากลอง...

“คือ…ช่วยรับเงินฉันไป แล้วทำเป็นว่าคุณ…ชอบฉันได้มั้ยคะ” เขาถึงกับชะงัก หันมามองเธอตรงๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “อะไรนะ คุณพูดว่าอะไรขออีกทีสิ” เธอกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาหลบวูบลงต่ำ “คือ…เพื่อนของฉัน เค้าบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้เสน่ห์ ไม่มีใครเอา พวกเธอท้าให้ฉันหาผู้ชายที่หล่อที่สุดในร้านไปนอนด้วย ถ้าทำได้พวกเค้าถึงจะเลิกดูถูกฉัน…” พูดถึงตรงนี้เสียงเธอเบาลงแทบเป็นกระซิบ “ฉันรู้ว่าคุณคงไม่สนใจฉันหรอกค่ะ แต่ฉันยอมจ่ายนะคะ ขอร้องล่ะ อย่างน้อย…ช่วยจะ...จูบ...จูบฉันตรงนี้ แล้วพาฉันออกไปจากร้านนี้ก็พอ” ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี จึงตอบห้วนๆ “ขอบใจนะที่คิดว่าผมหล่อที่สุดในร้าน แต่เรื่องไร้สาระแบบนี้ผมไม่เล่นด้วยหรอก ไปหาคนอื่นเถอะไป” เขาส่ายหน้าอย่างไม่เสียเวลาคิด ก่อนจะยื่นมือไปรับเสื้อจากพนักงานที่เพื่อนของเขาฝากมาให้ จากนั้นก็สวมเสื้อเรียบร้อยเตรียมจะออกไปหาที่พักชั่วคราวเพราะหมดอารมณ์จะดื่มแล้ว หญิงสาวหน้าเสียไปชั่วขณะ เธอพยายามจะยกมือไหว้ขอโทษ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินหนี แต่ไม่ทันที่เธอจะก้าวไปไหน กลุ่มเพื่อนผู้หญิงของเธอที่แต่งตัวจัดเต็มก็ก้าวเข้ามาล้อม พวกนั้นส่งสายตาเหยียดหยามพลางหัวเราะ หนึ่งในนั้นพุ่งเข้ามาเกาะแขนบุญญานัททันที “โถ น่าสงสารหนูมี่ของเราจริงๆ ดูท่าว่าจะบริหารเสน่ห์ไม่เป็นเลยล่ะสิ งั้นดูมิลค์เป็นตัวอย่างนะจ๊ะ คุณคะ...ไปนั่งตรงโน้นกับพวกเราดีกว่าค่ะ รับรองว่า...เราจะทำให้คุณสนุกมากกว่าคืนไหนๆ แน่นอน” น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยั่วยวน แต่สิ่งที่ทำให้เขาเหลือบมองหญิงสาวแว่นอีกครั้ง คือดวงตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจและน่าเวทนาเหลือทน บุญญานัทรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาแปลกๆ เขาไม่ชอบเห็นคนอ่อนแอถูกกดขี่ และไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกอยากปกป้องผู้หญิงที่แทบไม่รู้จักคนนี้ เพียงชั่ววูบ เขาก็ดันสาวสวยเซ็กซี่ที่เอาหน้าอกอวบๆ มาถูไถแขนของตนเองออก ก่อนดึงตัวสาวแว่นเข้ามาแนบอกอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนๆ เธอ “ขอโทษนะครับ แต่ผมสนใจคนนี้มากกว่า” พูดจบ เขาก็ก้มลงประทับจูบที่ริมฝีปากเธออย่างจงใจ หญิงสาวตัวแข็งทื่อเหมือนถูกไฟช็อต หัวใจเธอเต้นกระหน่ำแทบทะลุอก ความร้อนจากริมฝีปากเขาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอไม่เคยถูกใครจูบมาก่อน และยิ่งไม่คิดว่าจูบแรกในชีวิตจะเกิดขึ้นท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ แม้ว่าจะเป็นฝ่ายร้องขอเขาเอง แต่เพราะคิดว่าเขาคงไม่ทำเธอจึงกล้าพูดไปแบบนั้น เสียงเพื่อนๆ ของเธอเงียบกริบไปถนัดตา ก่อนจะค่อยๆ ถอยออกไปอย่างเสียหน้า เห็นอย่างนั้นบุญญานัทก็ผละจูบออกช้าๆ พร้อมยกยิ้มมุมปาก “พอใจรึยัง ที่บอกว่าไม่มีเสน่ห์น่ะ…เห็นทีจะไม่จริงแล้วล่ะ” หญิงสาวยกมือแตะริมฝีปากตัวเอง หน้าแดงซ่านจนถึงหู เธอพึมพำเสียงเบา “ขะ…ขอบคุณค่ะ…” เขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง ลุกขึ้นยืนแล้วคว้าแขนเธอ “ไปเถอะ ผมพาออกไปเอง” ทั้งคู่เดินเคียงกันออกจากผับ ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาอิจฉาของผู้คนรอบข้าง หญิงสาวยังคงก้มหน้างุด แต่บุญญานัทกลับยิ้มพอใจอย่างประหลาด เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะสี่ประตูคันใหม่เอี่ยมดังแผ่ว ภายในห้องโดยสารที่ปิดกระจกเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่นั่งอยู่เคียงกัน บุญญานัทหันไปมองหญิงสาวข้างกายผ่านหางตา เธอนั่งตัวเกร็ง มือกำชายกระโปรงไว้แน่น แสงไฟถนนสะท้อนผ่านเลนส์หนาๆ ของเธอ ทำให้ดวงตาดูซ่อนความลังเลและสับสนเอาไว้ “จะให้ไปส่งที่ไหน” เขาถามเสียงทุ้มเรียบง่าย หญิงสาวเงียบไปนานจนเขาคิดว่าเธอคงไม่ตอบ ทว่าท้ายที่สุดเสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น “คืนนี้…ขอฉัน...อยู่กับคุณได้มั้ยคะ” รถเกือบเสียหลักไปเล็กน้อยเพราะเขาเผลอสะดุ้ง มือใหญ่กำพวงมาลัยแน่น สายตาคมเหลือบมองเธอเต็มๆ เธอก้มหน้าซ่อนสายตา แต่ริมฝีปากยังสั่นเครือเปล่งคำต่อมา “ก็แค่อยากลอง…มีวันไนต์สแตนด์กับผู้ชายหล่อๆ ดูสักครั้งค่ะ เพราะชีวิตนี้ฉันคงหาแฟนไม่ได้อยู่แล้ว ไม่รู้จะเก็บความสาวไว้เพื่ออะไร” หัวใจบุญญานัทสะท้านไปวูบหนึ่ง เขาไม่ใช่ผู้ชายโลกสวย แต่ก็ไม่เคยเจอใครพูดตรงๆ แบบนี้มาก่อน “ถ้าคุณรังเกียจ…ฉันยินดีจะจ่ายเงินให้” คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ‘จ่ายเงิน?’ เธอคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ซื้อขายได้งั้นหรือ? ความขุ่นเคืองปะปนกับความสงสารตีตื้นขึ้นมาในอก เขาไม่ตอบ ไม่อธิบาย แค่ขับรถต่อไปในความเงียบ ก่อนจะแวะร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งเพื่อซื้อของบางอย่างแล้วปล่อยเธอไว้ในรถด้วยหัวใจเต้นรัว เหมือนจะให้เวลาเธอเปลี่ยนใจ และเมื่อเขากลับขึ้นรถมาอีกครั้งชายหนุ่มก็หันมามองหน้าแล้วยื่นถุงในมือให้ราวกับตั้งใจให้เธอเห็นว่าเขาซื้ออะไรมา กล่องถุงยางอนามัยสามกล่อง...บรรจุกล่องละสองชิ้น หญิงสาวมือไม้สั่นเธอหันไปมองเขา เขาเองก็มองเธออยู่นาน และเมื่อเธอไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาแม้แต่คำเดียว ไม่มีคำพูดที่บอกว่าเปลี่ยนใจหรือคำด่าทอใดๆ เขาก็ขับรถต่อไปก่อนที่จะเลี้ยวเข้าไปยังโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง...