ตอนที่ 21 ให้โอกาส

หลังอ่านข้อความจนครบทุกบรรทัด สันกรามของบุญญานัทก็ขบกันแน่น เพราะข้อมูลที่ได้รับนั้นแปลว่า ‘สามี’ ที่เธอพูดถึง…เป็นเพียงคำลวงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเหตุผลบางอย่าง ความรู้สึกแรกที่แล่นขึ้นมาในอกไม่ใช่ความโล่งใจ แต่เป็นความโกรธที่เย็นจัดและคมกริบ โกรธที่ถูกเธอปั่นหัวเหมือนเป็นคนโง่ โกรธที่เธอเลือกโกหกต่อหน้าเขาโดยไม่กะพริบตา และที่เลวร้ายที่สุด โกรธที่เธอกำลังทำเหมือนว่าเขา ‘ไม่ควรมีตัวตน’ ในชีวิตของลูกเลย บุญญานัทวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานช้าๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ความเงียบในห้องเหมือนขยายใหญ่ขึ้นทุกวินาที เขาหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก แต่ลมหายใจนั้นกลับเหมือนติดอยู่กลางอก เพราะยิ่งพยายามสงบ เขายิ่งเห็นภาพตัวเองในวันนั้น วันที่ยืนอยู่หน้าร้าน รับคำว่า ‘สามีจะมารับ’ แล้วถอยออกมาอย่างสุภาพตามที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งควรกระทำ ทั้งที่ในความจริง…เธอตั้งใจผลักเขาออกไปให้ไกลที่สุดเท่านั้น เขาเคยคิด