“งานไว้ทำพรุ่งนี้เถอะ” เหมราชถือวิสาสะดึงโทรศัพท์ออกจากมือเธอ เขาจับตัวหญิงสาวอุ้มพาดบ่าเดินไปที่ห้องนอนของเขา
“พี่เหม.. ทำอะไร” เธอเริ่มโวยวาย
ชายหนุ่มวางตัวเธอลงบนพื้นห้องหน้าตู้เสื้อผ้าแบบบิวอินท์ ข้างกันเป็นตู้โชว์กระจกมีไม้เบสบอลแบบนำเข้า เนื้อไม้แท้ขนาด 30 นิ้วเป็นของตกแต่ง
“นี่ไงที่พี่บอก” เขาเปิดกระจกหยิบมันออกมา เนื้อไม้แท้มีน้ำหนักพอสมควร ช่ออินทนิลรับมาลองถือเธอกำลังสนใจไอเทมใหม่จนลืมว่าเขายืนซ้อนหลังอยู่ ก้มลงจูบไปตามต้นคอจนเธอขนลุกชันทั้งตัว
“พี่เหม.. ช่อไม่ดูแล้วจะไปนอนแล้วค่ะ” เธอวางของในมือลงเบี่ยงตัวออกห่าง แต่ถูกหมุนตัวกลับไปหาเขาชายหนุ่มช้อนร่างเธอลอยขึ้นจากพื้น ตรงไปที่เตียงวางร่างเธอลงอย่างนุ่มนวล
“พี่ก็อยากนอนเหมือนกัน นอนกันเถอะ” เหมราชเอนร่างตามคร่อมตัวเธอไว้ มองดวงตากลมโตของช่ออินทนิลที่กำลังจ้องเขา เขาจูบลงบนเปลือกตาแผ่วเบา
“พี่ไม่ทำอะไรช่อหรอก แค่อยากให้ช
