“นี่ลื้อหลงมันเหรออาเฟย ก็เห็นอยู่ว่ามันตบม่า เอาน้ำร้อนสาดใส่ม่า หลงมันจนไม่โงหัว เสียแรงที่เลี้ยงมาอย่างดี ไม่รักดี ไปกัดก้อนเกลือกินกับเถอะ ไปเลย ไปไหนก็ไป ไปแต่ตัวอย่าคิดจะเอารถหรืออะไรที่เป็นเงินฉันไปเด็ด ดูซิไม่มีเงินทองอีนั่นจะเอาแกไหม จะไปได้สักกี่น้ำกัน ไป ไปอยู่กับมัน แกกับฉันขาดกัน ทุกอย่างฉันจะยกให้อากวางกับลูก”
“ครับ ตามใจม่าเลย ถ้าม่าอยากยกทุกอย่างให้เลือดเนื้อเชื้อไขของคนอื่น ผมก็ยินดี สมบัติม่า ม่าจะให้ใครผมจะว่าอะไรได้”
“หมายความว่า พูดแบบนี้หมายความว่าไง ลูกคนอื่นอะไร”
“อาม่าเก่งทุกเรื่องอยู่แล้ว เรื่องนี้ก็ไม่น่าจะเกินกำลังของอาม่านะครับ ผมลาครับ”
“อาเฟย อาเฟยกลับมาพูดให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!” ผมไม่ได้หันกลับไปหาอาม่า รีบเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ที่ต่อไปคงไม่ได้มาเหยียบอีก
ส่วนเรื่องที่กวางกับผมหย่ากันเร็วกว่าที่บอกไว้ ก็เพราะกวางได้สิ่งที่ต้องการ แล้วที่รีบหย่าเพราะผมแอ
