“ไปรท์ยังไม่ได้กินข้าวเลย เราพักเรื่องยุ่งเหยิงไว้ก่อนแล้วกินข้าวเติมพลังกันก่อนเนอะ เฮียเฟยกินมาหรือยังคะ ให้ไปรท์ทำเผื่อไหม” เสียงของน้องดึงผมให้กลับมาสู่โลกของความจริง ผู้หญิงคนนี้กับเด็กผู้หญิงในอดีตยังคงเป็นเจ้าของหัวใจผมเสมอ และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป
“เผื่อครับ คิดถึงมาก คิดถึงทั้งคนทั้งกับข้าว”
“ค่ะ งั้นเดี๋ยวไปรท์ไปทำนะคะ” แล้วน้องก็หอมแก้มผมก่อนจะลุกเดินออกไป ถ้าแค่นี้ผมทุกข์ใจ ที่ผ่านมาน้องคงทุกข์กว่าผมมากหลายเท่าเพราะสิ่งที่น้องเจอมามันโคตรจะหนัก แต่เธอคนนี้โคตรจะแกร่ง ขอแค่เรื่องกวางจบลง ผมจะทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมาหาน้อง อะไรที่ไม่ใช่ของผมผมไม่เอาก็ได้ ส่วนอาม่าถ้าท่านอยากตัดขาดเพียงเพราะผมเลือกลูกเมียและความสุขของตัวเองผมก็พร้อมจะเข้าใจ
รอไม่ถึง 20 นาทีผัดพริกแกงกุ้งราดข้าวไข่ดาวกรอบนอกในเยิ้มก็วางตรงหน้าส่งกลิ่นหอมฉุย ไหนจะรอยยิ้มหวานที่น้องส่งมาให้ผม ข้าวมื้อนี้อร่อยที่สุดในรอ
