ฉันนั่งอึนอยู่พักใหญ่ก่อนจะคว้ากุญแจรถออกจากบ้านเพื่อไปร้านสะดวกซื้อ ถึงร้านก็กวาดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาคิดเงิน ถ้าไม่อยากคิดถึงก็แค่ไม่ต้องมีสติ กลับมาถึงบ้านก็นั่งดื่ม ๆ ยัดทุกอย่างตรงหน้ากรอกใส่ปากทั้งร้องไห้ไปด้วย เหมือนวันนั้นเลย วันที่ต้องเลิกกับเฮียเฟยเมื่อหลายปีก่อน เดจาวูจริง ๆ
ฉันต้องเจอกับความรู้สึกนี้อีกกี่ครั้ง ต้องก้าวผ่านความรู้สึกแย่ ๆ อีกกี่รอบ ต้องเจ็บอีกเท่าไหร่
Rrrr Rrrrr Rrrr...
“โหล” ส่งเสียงใส่ปลายสายอย่างงัวเงีย หนักหัวเป็นบ้า ทำไมฉันมานอนบนเตียงชั้นบนได้ล่ะ เสื้อผ้าก็เปลี่ยน หึ เมาแล้วยังรักสะอาดอีก สายแล้วนี่ ตะวันส่องผ่านม่านแล้ว เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ
(ไปรท์มึง!)
“นิ้งเหรอ”
(เออดิ มึงอยู่ไหนเนี่ย ทำไมเสียงเป็นงั้น) ทำไมเสียงคะนิ้งดูร้อนรน
“มีไร”
(มึงรีบมาที่ร้านแม่มึงเดี๋ยวนี้เลยไปรท์ ไม่สิ มึงต้องไปโรงพยาบาล)
“เกิดอะไรขึ้นนิ้ง” อาการเมาค้างแทบหายไป
