เย็นนั้นกว่าจะถึงบ้านก็เหนื่อยกันไปตามๆ กันทั้งพ่อและลูก รวมถึงอิสริยาด้วย หลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้วคุณศิริจึงให้ไปพักผ่อนกันเร็วกว่าปกติ เพราะว่าพรุ่งนี้พวกเขานัดกันว่าจะพาน้องเพียงไปเที่ยวในไร่องุ่นของคุณปู่
และคืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่สกนธีอาศัยความหน้ามึนเข้ามาขอนอนด้วยกับลูก ซึ่งน้องเพียงก็อนุญาตด้วยความยินดีที่จะมีพ่อแม่นอนกอดเธอคนละฝั่ง
“เอ๋อยากมีน้องอีกคนให้น้องเพียงไหม” มือใหญ่แข็งแรงเอื้อมมากุมมือบางที่กอดน้องเพียงไว้ ตอนนี้เด็กหญิงหลับสนิทแล้วสกนธีจึงอยากคุยเรื่องส่วนตัวกับภรรยา
“ไม่ค่ะ” เธอตอบแบบไม่ต้องคิด พยายามชักมือกลับแต่ก็ถูกยึดไว้แน่น
“แต่ลูกอยากมีน้อง” เขาท้วง
อิสริยาถอนใจ “เอาไว้เราเลิกกันเรียบร้อยแล้วและฉันมีสามีใหม่เมื่อไหร่ ถ้าเขาเองก็อยากมีเดี๋ยวคงคิดอีกที”
“เฮ้ย... ไม่สิเอ๋ พี่ไม่เลิกนะยังไงก็ไม่ยอมเลิก” สกนธีอุทาน พูดไปพูดมาทำไมมาลงตรงนี้ได้ เขานึกในใจก่อน
