"ชอบดื่มนมของชา กลิ่นพีชครับ..."
เขาผละใบหน้าออกจากเธอ ก่อนจะมองกันด้วยสายตาที่กำลังสื่อความหมาย วงแขนแกร่งของเขาโอบกอดเอวเล็กของเธอไว้ ก่อนจะรั้งตัวเธอให้เข้ามาแนบชิดกัน
"..." คนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืนวงแขนที่โอบอยู่ตรงเอวของเธอ แต่กลับอมยิ้มกับท่าทางอ้อนๆ ของเขาในตอนนี้ กลิ่นลมในช่วงเย็น ก็ไม่เท่ากลิ่นหอมวานิลลาของเขาในตอนนี้
"ว่าไง... ให้เฮียดื่มไหมครับเธอ" เขาหลุบตามองกัน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ แต่คนตัวเล็กกลับยกมือขึ้นไปตบลงบนกลีบปากสีธรรมชาติของเขาเบาๆ
พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มๆ
"แต่ที่ร้านไม่มีนะคะ ชานมกลิ่นพีช" คนตัวเล็กแกล้งไขสือ ว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด และร่างแกร่งที่โอบกอดกันถึงกับขมวดคิ้ว พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาถูไถแถวๆ ไหปลาร้าของเธอ
"ไม่ใช่ชานม แต่เป็นนมของชา ฟาร์มโคนมใหญ่ๆ ของเฮียไงเธอ..." ร่างแกร่งพึมพำด้วยน้ำเสียงอู้อี้ราวกับทนไม่ไหว
คนตัวเล็กถึงกับหัวเราะในล
