"เดินไหวไหม ไม่ไหวเดี๋ยวอุ้ม"
คนตัวเล็กที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบบอกเขาในทันที
"หวะ ไหวค่ะ"
ให้เขาอุ้มเธองั้นเหรอ บ้าไปแล้ว เธอแค่โดนลูกบาสโขกหน้า ไม่ใช่โดนรถชนสักหน่อย
สิ้นสุดคำนั้น ร่างสูงก็จูงมือเธอไปยังห้องพยาบาลในทันที แต่เมื่อเข้ามาในห้องพยาบาลก็พบว่าคุณครูเวรไม่อยู่ และไม่มีใครอยู่เลยสักคน
"คุณครูไม่อยู่ว่ะ" ร่างแกร่งพึมพำเสียงแผ่วกับตัวเอง ก่อนจะจูงมือเธอมายังเตียง แล้วให้เธอนั่งลงบนนั้น
คนตัวเล็กมองตามแผ่นหลังแกร่งของเขาที่อยู่ในชุดบาสของทางโรงเรียน
สายตาเธอยังคงพร่ามัวแต่ก็ยังดูออกว่าเขาเป็นหนุ่มร่างสูง และเหมือนจะตัวใหญ่มากเลย
และเขาน่าจะเป็นรุ่นพี่... ไม่ ม.5 ก็ต้องอยู่ ม.6 อย่างแน่นอน
เขาเดินไปหยิบกล่องยา และอ่านรายชื่อบนฉลาก ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอ และนั่งลงบนเตียงใกล้กันกับเธอ
"ผมทำแผลไม่เป็น แต่อันนี้เอาไว้ทารอยฟกช้ำได้" เขาเอ่ยพึมพำอยู่ตรงหัวเธอ
"มันจะไม่เจ็บใช่ไหม"
