"เฮียเป็นบ้าเหรอ! นั่นมันของชานะ! ชาจะเอามันกลับ อึก!" เธอทุบตีลงบนอกเขาซ้ำๆ พลางพึมพำด่าเขาออกไปเสียงสั่นจนแทบจะจับใจความไม่ได้ว่าเธอพูดอะไรออกไป
เขาไม่ได้ห้ามที่เธอทุบตีเขา ได้แต่ปล่อยให้เธอทุบตีเขาจนพอใจเท่านั้น
คนตัวเล็กหอบหายใจ ใบหน้าสวยยังคงเปื้อนไปด้วยคราบหยาดน้ำตา และเขาก็เอ่ยออกมาเสียงแผ่ว
"ของเฮีย..."
คนตัวเล็กเบะปากร้องไห้อีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นอย่างไม่ยอมกัน
"ของชา"
"อะไรที่เคยอยู่ในห้องเฮีย มันคือของเฮียทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า เครื่องสำอาง หรือแม้แต่ใครก็ตามที่เคยอยู่ในห้องนี้ เฮียไม่ยอมให้เธอเอามันไปหรอกนะ"
"เฮียมันเอาแต่ใจที่สุดเลย อึก! ทำแบบนี้ทำไม..." เธอเอื้อมมือเข้าไปขยุ้มตรงเสื้อของเขา ก่อนจะเขย่าเสื้อของเขาแรงๆ
"ของที่เธอเอากลับไปได้ มีแค่สร้อยคอเกียร์ของเฮียเท่านั้น เพราะแม้แต่เส้นผมที่ร่วงของเธอ เฮียก็ไม่ยอมให้เธอเอาไปหรอก"
คนตัวเล็กถึงกับเม้มปากกั
