เขากำลังอยู่ในอาการช็อกจนก้าวขาไปไหนไม่ออก เขาหน้ามืดไปหมด ไม่คิดว่าเธอจะบอกเลิกแบบสายฟ้าแลบ เขาตั้งตัวไม่ทันเลย
เขาก้มมองสร้อยที่เธอวางไว้บนฝ่ามือ ก่อนจะกำมันไว้แน่น หยาดน้ำตามันหยดลงโดยไม่รู้ตัว
"อึก! ชา... ไม่เอา ไม่ทำแบบนี้ อย่าไปนะ..." เขาได้แต่พึมพำเสียงสั่น พร้อมกับมองตามแผ่นหลังของเธอที่กำลังจะเดินหายลับไปจากสายตา
เขากำลังจะก้าวตามออกไป แต่ไหล่เขากลับโดนพีทจับยึดเอาไว้ ก่อนหน้านี้มันยืนมองเธอกับเขาคุยกัน และรับรู้ทุกอย่าง
"ไอ้ใหญ่ มึงพอก่อน ปล่อยให้ชาอยู่กับตัวเอง คุยกันตอนนี้มีแต่พังกับพัง" มันเอ่ยบอกเขาพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังให้
เขาตัวสั่น เสียงสั่นไปหมด หยาดน้ำตามันเอ่อล้นดวงตาไปหมด มันกะทันหันจนเขาทำอะไรไม่ถูก
เขาไม่ได้ต้องการแบบนี้
"ชาไปแล้ว บอกเลิกกูแล้ว..." เขาพึมพำบอกน้องชายตัวเองออกไป
มันถอนหายใจก่อนจะดึงแขนเขาให้มานั่งลงบนเก้าอี้ เพราะเขาเดินไม่ไหว ร่างกายมันอ่อ
