รุ่งเช้าวันเดินทางกลับบริษัท บรรยากาศโถงโรงแรมเต็มไปด้วยเสียงพนักงานที่ช่วยกันขนกระเป๋า เตรียมขึ้นรถตู้กลับกรุงเทพฯ เสียงพูดคุยคึกคักไปทั่ว แต่ในใจของพิชชากลับยังเต้นแรงไม่หาย
เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมถึงคอ ปกเสื้อปิดร่องรอยที่ไม่อาจลบเลือนจากค่ำคืนที่ผ่านมา ถึงอย่างนั้นแก้มเธอก็ยังแดงวาบทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
ปริญญ์เดินลงมาด้วยท่าทีสุขุมในชุดสูทเรียบหรู สีหน้าเรียบสงบดั่งผู้บริหารใหญ่ ทุกก้าวของเขาทำให้พนักงานชายหญิงหันไปมองด้วยความนับถือ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าภายใต้ท่าทีมั่นคงนั้น เขายังจำรสสัมผัสที่กักเก็บพิชชาไว้ทั้งคืนไม่รู้จักพอ
สายตาคมกริบเหลือบมองเลขาส่วนตัวที่ยืนรออยู่กับกลุ่มเพื่อนร่วมงานเพียงเสี้ยววินาทีสั้นพอที่จะไม่มีใครสังเกต แต่ยาวพอจะทำให้หัวใจพิชชาสั่นสะท้าน เธอรีบหลบตา ก้มลงเช็กเอกสารการในมือราวกับตั้งใจทำงาน
เมื่อขึ้นรถตู้ปริญญ์เลือกนั่งด้านหน้าในฐาน
