เช้าวันนี้ห้องโถงบริษัทเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของพนักงานที่กำลังเดินเข้าออก ปริญญ์ก้าวเข้ามาพร้อมพิชชาที่เดินตามหลังใกล้ๆ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องด้วยความสงสัย กระแสซุบซิบแผ่วดังขึ้นทันที
“นั่นเลขาหน้าห้องของท่านประธานนี่นา…”
“ทำไมถึงมาพร้อมกันทุกวันเลยล่ะ หรือว่า…”
พิชชาพยายามทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่ฝ่ามือเล็กกลับกำแน่นจนเหงื่อชื้น หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ทันใดนั้นปริญญ์ก็หยุดอยู่กลางโถงใหญ่ เสียงรอบข้างพลันเงียบลงทันที ชายหนุ่มหันไปสบตาพิชชาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือหนามาจับมือเธอแน่นแล้วหันกลับไปมองพนักงานทุกคนด้วยแววตาคมกริบ
“ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณพิชชาไม่ใช่แค่เลขาของผมอีกแล้ว แต่เธอคือคนสำคัญในชีวิตผม เพราะเธอคือแฟนของผม”
ปริญญ์บอกกับพนักงานทุกคนด้วยน้ำเสียงทุ้มชัดถ้อยคำจนบรรยากาศตึงเครียดไปทั้งห้อง เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ บางคนเบิกตากว้างด้วย
