เช้าวันนั้นหลังจากที่ทั้งคู่ต่างแต่งตัวเรียบร้อย พนักงานทยอยกันลงไปยังห้องสัมมนาของโรงแรม พิชชาแม้จะมีสีหน้าสดใส แต่ในดวงตายังแฝงร่องรอยเหนื่อยล้าจากค่ำคืนและเช้าวันที่ถูกกลืนกินจนแทบไม่เหลือแรง
ปริญญ์ก้าวเข้ามาในห้องสัมมนาพร้อมผู้จัดการแผนกใหญ่ๆ สีหน้าเรียบนิ่ง ดุดันตามแบบเจ้านายที่ทุกคนเคารพ ไม่มีใครสักคนล่วงรู้ว่าเพียงไม่กี่นาทีก่อน เขายังโอบรัดกอดจูบพิชชาในห้องน้ำของเธออยู่
บรรยากาศการสัมมนาเริ่มต้นขึ้น วิทยากรพูดบนเวที ขณะที่พนักงานจดบันทึกและฟังอย่างตั้งใจ พิชชาแสร้งทำเป็นเพ่งสมาธิกับสไลด์บนจอ แต่สายตาของเธอก็เผลอเหลือบไปทางปริญญ์เป็นพักๆ
และทุกครั้งที่เธอเหลือบไป เขาก็มักเอียงหน้าเล็กน้อย ราวกับรู้ตัวและตั้งใจสบตาเธอกลับ ดวงตาคมวาวเต็มไปด้วยแววที่ทำให้หัวใจพิชชาสั่นระรัว ความทรงจำจากห้องพักเมื่อคืนยันถึงตอนเช้าผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอต้องรีบก้มหน้าลงจดโน้ตเพื่อกลบเกลื่อนสีห
