แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านเข้ามาในห้องนอนเงียบสงบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของปริญญ์ยังอวลอยู่ในอากาศเหมือนเขาเพิ่งจากไปไม่นาน พิชชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นรู้สึกได้ถึงความอ่อนเพลียที่ยังคงเกาะกุมอยู่ทั่วร่าง เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างที่ไม่ใช่ของตัวเอง สายตาเหม่อมองเพดาน พลางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเบาๆ อย่างสับสน
ความทรงจำเมื่อคืนแล่นย้อนกลับมาไม่หยุด สัมผัสร้อนแรงที่โหมเร้า เสียงพร่าทุ้มที่กระซิบเรียกชื่อเธอ อ้อมกอดแน่นหนาที่ไม่ปล่อยให้ไปไหน ทั้งหมดนั้นทำให้เธอทั้งร้อนผ่าวและใจสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้
เธอแอบชอบเขามานานแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเป็นเลขาส่วนตัวในบริษัท สายตาคมที่จ้องอย่างจริงจัง การดูแลลูกน้องที่เข้มงวดแต่แฝงความอบอุ่น ทั้งหมดทำให้เธอหวั่น ไหวโดยไม่รู้ตัว และเมื่อคืนความลับในใจที่ซ่อนไว้มาตลอดก็เหมือนถูกเปิดออกจนหมดสิ้น และที่สำคัญเขาก็บอกว่า "รัก" เธอเหมือนกัน แต่ทันทีที่คิดถึงคำว่ารักของเขา
