แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนผืนน้ำทะเลสีฟ้าใส เสียงคลื่นซัดเข้าหาชายหาดเป็นจังหวะคล้ายดนตรีบรรเลงคลอเคล้าความสุข ปริญญ์จับมือพิชชาเดินเท้าเปล่าบนหาดทราย เม็ดทรายขาวนุ่มราวกับพรมธรรมชาติ รอยยิ้มของเธอสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ที่กำลังระยิบระยับอยู่เหนือขอบฟ้า
“ผมไม่เคยคิดเลยว่าฮันนีมูนจะมีความหมายมากขนาดนี้ จนได้มากับคุณ”
ปริญญ์เอ่ยเสียงนุ่ม พลางยื่นมือเชยคางภรรยาสาวขึ้นสบตา
พิชชาแก้มแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่สบตาคมเข้มคู่นั้น
“คุณพูดเหมือนฉันเป็นคนพิเศษที่สุดในโลก”
“ก็คุณเป็นจริงๆ นี่”
เขาก้มลงจูบเบาๆ ริมฝีปากหวานก่อนจะโอบร่างเล็กเข้ามาแนบอก
ยามค่ำบังกะโลไม้ริมทะเลถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสลัวและเสียงคลื่นที่ซัดกระทบฝั่งเป็นฉากหลัง ปริญญ์ดึงพิชชาเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง คราวนี้ความอบอุ่นผสานเข้ากับความโหยหาในฐานะสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน เขาสัมผัสเธอด้วยทั้งความรักและแรงปรารถนา อบอวลด้วยบรรย
