พริมาที่เดินไปเปิดประตูห้องด้วยความกังวลกลับต้องเบิกตาโตอย่างตกใจ เมื่อคนที่เข้ามาใหม่กระแทกประตูปิดแล้วดันเธอเข้ามาชิดผนังทันที
“พอร์ช อ๊ะ เดี๋ยว!”
คนตัวเล็กร้องห้ามเมื่อชุดนอนที่เพิ่งสวมไปได้ไม่กี่นาทีถูกอีกคนแกะกระดุมออก เธอยังไม่ทันได้เข้าใจว่าทำไมถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้ แต่พอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อที่ดุดันกว่าปกติก็เข้าใจได้ทันที หมอพอร์ชกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ และเธอก็มีหน้าที่ต้องตามใจอีกคนเหมือนเคย
ชุดนอนตัวบางถูกถอดออกไปจนหมดเหลือเพียงชั้นในที่ปกปิดร่างกายขาวเนียนไว้เท่านั้น สองมือเล็กทำได้เพียงขยุ้มอกเสื้ออีกคนแน่นเมื่อถูกจมูกโด่งซุกไซ้สูดดมไปทั่วลำคอและลาดไหล่เนียน กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยทำให้หมอพอร์ชยิ้มออกมาอย่างพอใจ กลิ่นที่ทำให้ผ่อนคลายและรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาด ร่างสูงถามออกมาชิดใบหูขาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“เพิ่งอาบน้ำเหรอ หอมจัง”
“อื้อ พอร์ช ทำไม…”
ไม่ทันได้ถามจบนิ้วยาวก็
