เสียงประกาศต้อนรับผู้โดยสารสู่สนามบินมิลาโน มัลเพนซา (Milano Malpensa) ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าการเดินทางข้ามโลกของจัสมินได้สิ้นสุดลงแล้ว
ทันทีที่ร่างบางก้าวพ้นประตูอัตโนมัติของตัวอาคารผู้โดยสาร ลมหนาวที่หอบเอา กลิ่นอายของฤดูกาล ที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
มันเป็นกลิ่นดินจางๆ ผสมกับความชื้นของอากาศในแถบยุโรป
และกลิ่นน้ำหอมหรูหราที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศมิลาน เมืองที่ลมหายใจเข้าออกของผู้คนคือศิลปะและแฟชั่น จัสมินหลับตาลงช้าๆ สูดอากาศนั้นเข้าปอดลึกๆ ราวกับจะให้มันช่วยชะล้างความคาวเลือดและความทรงจำอันโหดร้ายที่ติดตัวมาจากเมืองไทยออกไปให้หมด
เธอนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ย่านเบรร่า (Brera) สองข้างทางคือตึกเก่าแก่ทรงคลาสสิกที่แฝงไปด้วยความเท่แบบโมเดิร์น ผู้คนเดินขวักไขว่ในชุดเสื้อโค้ทโทนสีขรึมดูดีโดยไม่ต้องพยายาม
จัสมินมองภาพเหล่านั้นผ่านกระจกรถ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจต
