แรงปะทะของกระสุนนัดที่สองไม่ได้เจาะเข้าที่ร่างของวีน่าอย่างที่ทุกคนคิด แต่มันกลับฝังเข้าที่หัวไหล่ของ อลัน ที่พุ่งตัวเข้าไปขวางวิถีกระสุนไว้ในวินาทีเป็นวินาทีตาย
ร่างของพยัคฆ์หนุ่มทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงเข้มไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวโพลนจนดูน่าสยดสยอง
“พี่อลัน!!”
วีน่ากรีดร้องเสียงหลงพลางคลานหนีไปมุมห้องด้วยความขวัญเสีย
“อลัน!”
จัสมินถลาเข้าไปประคองร่างที่หนาหนักของเขาไว้ มือเรียวพยายามอุดบาดแผลที่เลือดกำลังพุ่งออกมาไม่หยุด น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม
“ทำไม...ทำไมต้องทำแบบนี้! นายมันคนใจร้าย นายทำลายชีวิตเพื่อนฉัน แล้วจะมาตายต่อหน้าฉันอีกทำไม!”
อลันกัดฟันกรอด ใบหน้าคมสันซีดเผือดแต่กลับมีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเขามองสบตาจัสมินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“เพราะ...เพราะฉันไม่อยากให้ภูผาต้องกลายเป็นฆาตกรเหมือนที่ฉันเป็น...”
ความยุติธรรมที่มาพร้อมกับความพินาศ
