โถงทางเดินหน้าห้องสูท 44/1 ในเวลา 19.30 น.
“ทำไมอลันหายไปแบบนี้!”
ความเงียบที่ปกคลุมอยู่เบื้องหลังบานประตูห้องของอลัน เริ่มทำให้เคทรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงไปตามผิวหนัง เธอเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องสูทฝั่งตรงข้าม สลับกับการจ้องมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่เดินผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า
“เป็นไปไม่ได้ รูปนั่นมันรุนแรงพอจะทำให้ผู้หญิงทุกคนสติแตก แล้วทำไมข้างในนั้นถึงไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงทะเลาะ หรือแม้แต่เสียงข้าวของแตกหักเลยละ”
เคทเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนใจที่กำลังแผดเผาใจของเธอในตอนนี้
เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาสายที่คุ้นเคย
เป็นครั้งที่สิบเอ็ด
สิบสอง..!
และสิบสาม..!!
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด
[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งคะ]
เสียงโอเปอเรเตอร์ที่ตอบกลับมาซ้ำๆ ยิ่งตอกย้ำว่าเ
