43
Part : เรียวจิ
ผมพูดปลอบอยู่นานสองนาน คนตัวเล็กถึงหยุดร้องไห้ ผมไม่น่าพูดขึ้นมาจริงๆ เลย และก็ใช่ว่าผมอยากจะห่างเธอสักหน่อย ถ้าให้เธอไปด้วยได้ ผมพาไปด้วยแล้ว ไม่ปล่อยให้เธอร้องไห้แบบนี้หรอก
"ไหนดูดิ๊ ตาบวมหมดแล้ว"ผมเช็ดคราบน้ำตาให้ ร้องไห้จนตาบวมเป่งเลย
"...."เธอเงียบไม่ตอบ ทำหน้างอนผม
ฟอดดด ฟอดดด
"เด็กขี้แย"ผมหอมแก้มเธอไปสองฟอดใหญ่ๆ อย่างมันเขี้ยว ยิ่งได้อยู่ใกล้นับวันยิ่งหลงรักยัยเด็กนี่มากขึ้น
"วันนี้ทำโทษไม่ให้กอด"เธอผละออกจากผม ขยับออกห่างไปไกล ยังงอนไม่หายแหละ ถึงจะหยุดร้องไห้แล้วก็เถอะ
เปรี้ยง!!!!
"อร๊าย!!!!! "เธอกรีดร้องเสียงดัง พุงตัวเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว จากไม่กี่วิก่อนหน้า ทำหน้างอนขยับออกห่าง แต่ดูตอนนี้สิ ขึ้นมานั่งตักกอดคอผมแน่น ทั้งสงสารทั้งน่าขำ
"ไม่เป็นไรๆ "ผมกอดปลอบลูบหลังเธอไปมา
"กลัว"เธอฟ้อง กอดผมแน่นเป็นลิงน้อยเลย
"มีวิธีหนึ่ง ทำให้หายกลัว"ผมบอกอย่างเจ้
