ย้อนกลับไป 30 นาทีก่อนหน้า
วาโย Talk
ผมตามหาตัวเดียไม่เจอจนกระทั่งเห็นโลเคชันที่แชร์มาเลยขับตามเส้นทางเพราะเมื่อเช้าเปรมและท็อปให้พวกลูกน้องคนอื่นมาช่วยหาพอรวมตัวกันและรู้ว่าผมจะไปหาเดียที่โคราชเลยตามมากันหมด
ตอนนี้จิตใจผมไม่มั่นคงเพราะเอาแต่คิดเรื่องของเธอและอีกเหตุผลคือของที่อยู่ใต้ตู้เสื้อผ้ามันคือกล่องของที่ตาให้แม่ไว้แต่เพราะแม่เสียใจที่ทำตาผิดหวังเลยไม่ยอมติดต่อไปผมมองรูปถ่ายใบเก่าที่เก็บไว้นานใช่ก่อนออกมาตามหาเดียผมเก็บมาด้วยบางทีอาจจะได้ใช้ถึงจะผ่านมาสิบกว่าปีที่ผมเชื่อว่าตายังรอให้ผมติดต่อไปบางทีผมก็คิดนะว่าตัวเองในอดีตทำไมงี่เง่าได้ขนาดนี้
ตื๊ดด
เสียงเรียกเข้าทำให้ผมเหลือบตาไปมองผมรีบหักพวงมาลัยเข้าข้างทางทันทีก่อนจะกดรับสายเดียน่า
“เธออยู่ไหน!” ด้วยความเป็นห่วงเลยขึ้นเสียงเล็กน้อยเพราะการที่เธออยู่ดีๆ ก็หายไปมันน่าตกใจมากเรื่องของเธอผมก็แทบไม่ค่อยรู้อะไรบางทีผมมันก็แย่มากจ
