“เออ! เกาะแน่นๆ หลุดไปไม่เก็บนะ”
โดมินิคสบถอย่างหัวเดินกะเผลกๆ ลากขาขวาที่หนักอึ้งพาลูกชายทั้งสองตัวออกจากห้อง มุ่งหน้ากลับไปยังห้องใหญ่อย่างทุลักทุเล
“แอ้! อ๊า!” แมทธิวส่งเสียงประท้วง เอามือตบหน้าอกแด๊ดดี้แปะๆ
“ไม่ต้องมาตบเลยไอ้อ้วน วันนี้เจอดีแน่ แย่งเมียแด๊ดดี้แต่เช้าเลยนะ”
“แด๊ดดี้เดินเร็วๆ สิ มาร์คหิวข้าวแล้วนะ!” เสียงเจื้อยแจ้วจากที่พื้นดังขึ้น
“ไอ้ลูกเทวดา! มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน! เดินเองก็ไม่เดินยังจะมาบ่นอีก!” โดมินิคก้มลงไปแยกเขี้ยวใส่ลูกคนโต
พ่อลูกสามคนกัดกันตลอดทางเดิน ทว่าทันทีที่พ้นประตูเข้ามาในห้องนอนใหญ่ และเห็นว่าลาริมาร์กำลังหยัดกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทีงัวเงีย... ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น!
มาร์คัสที่เกาะหนึบเป็นปลิง รีบปล่อยมือเด็กชายวิ่งตึกๆ ตรงรี่เข้าไปหาผู้เป็นแม่ ปีนขึ้นเตียงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนโผเข้ากอดลาริมาร์ด้วยท่าทางออดอ้อนน่ารักราวกับเทวดาตัวน้อยๆ
