ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังก่อตัว โดมินิคกลับก้าวเดินอย่างใจเย็นตรงเข้าไปหาลาริมาร์ที่ยังคงหลับตาปี๋ตัวสั่นเทา มือหนาที่เปื้อนเลือดตัวเองค่อยๆ ปลดเชือกที่บาดเนื้อนุ่มออกอย่างเบามือที่สุด
ทันทีที่พันธนาการหลุดลอก ร่างอวบอิ่มก็ทรุดฮวบลง ทว่าโดมินิคคว้าร่างเธอเข้ามากอดรัดเอาไว้แนบอกได้ทันท่วงที ท่อนแขนแกร่งตระกองกอดลูกแมวน้อยที่กำลังขวัญเสียเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย
ความเงียบที่น่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ปกติโดมินิคเป็นคนโมโหร้ายและอาละวาดเวลาโดนลูบคม แต่วันนี้... เขานิ่ง นิ่งสงบเสียจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกทะลุกระดูก
“กลัวไหม...”
กระซิบสียงแหบพร่า พลางก้มหน้าลงซุกไซ้สูดดมกลิ่นหอมจากเรือนผมคนในอ้อมกอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างหวงแหน
“ฮึก... มาร์มะ... คุณดอม... แขนคุณ...” ลาริมาร์ซุกหน้าสะอื้นไห้กับแผงอกกว้าง สองมือเล็กกอดรัดเอวสอบเอาไว้แน่น ไม่รัง
