เช้าวันต่อมา...
ภายในห้องนอนกว้าง ลาริมาร์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่างราวกับถูกรถบรรทุกทับ ทว่าสิ่งที่ทำให้รู้สึกหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่ความปวดร้าวจากบทรักที่ดุเดือดเมื่อคืน แต่เป็นท่อนแขนแกร่งของคนตัวโตที่ก่ายกอดรัดร่างของเธอเอาไว้แน่นหนึบ
‘อึดอัด...’
หญิงสาวนิ่วหน้า พยายามขยับตัวยุกยิกเพื่อคลายอ้อมกอดที่รัดแน่นจนกระดูกแทบหัก เธอไม่ชอบให้โดมินิคนอนกอดเลยสักนิด เพราะแขนเขามันหนักเกินไป กอดทีไรเป็นต้องหายใจไม่ทั่วท้องทุกที แต่พอร่างบางทำท่าจะขยับหนี ท่อนแขนแกร่งนั้นกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับดึงร่างอวบอิ่มเข้าไปซุกจนแผ่นหลังเนียนแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่า
“ปล่อยได้แล้วค่ะ...” ลาริมาร์เอ่ยเสียงอู้อี้ หันไปทำหน้างอนเล็กๆ ใส่คนหน้าดุที่ยังหลับตาพริ้ม “วันนี้มาร์ขอออกไปข้างนอกกับพี่อลิซนะคะ พี่อลิซจะพาไปซื้อชุด”
“ชุดอะไร”
เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ
