หลายชั่วโมงต่อมา...
แสงแดดช่วงสายสาดส่องผ่านช่องผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท กระทบลงบนเตียงที่ยับยู่ยี่เต็มไปด้วยร่องรอยพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งแสนเร่าร้อนที่เพิ่งสงบลง ยังคงทิ้งคราบและกลิ่นอายความปรารถนาคละคลุ้งไปทั่วห้อง
ลาริมาร์ค่อยๆ ลืมตากลมโตขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายบอบช้ำปวดหนึบไปทุกสัดส่วนราวกับถูกรถทับ โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนแทบไม่อยากขยับตัว หญิงสาวกะพริบตาถี่ปรับโฟกัส ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อคิดว่ามาเฟียร้ายน่าจะลุกออกไปจากห้องแล้ว
ร่างอวบอิ่มพยายามขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้น ทว่า...
หมับ!
“อ๊ะ!”
ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตวัดรัดหมับเข้าที่เอวคอด รั้งร่างอวบอิ่มที่กำลังจะขยับหนีให้เขามาอยู่อ้อมอกกว้างที่เปลือยเปล่าอีกครั้ง
โดมินิคที่แกล้งหลับตานิ่งมาตลอด พลิกตัวขึ้นซ้อนทับอยู่ด้านหลัง แผ่นอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแนบชิดกับแผ่นหลังบางแนบแน่น ลำแขนแกร่งตระกองกอดรัดเ
