หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...
โดมินิคและโอนิกซ์หายตัวไปทำธุระสำคัญนานนับสัปดาห์โดยไม่มีใครรู้กำหนดการกลับที่แน่ชัด
ที่ทางเดินชั้นล่าง ร่างอวบอ้วนในชุดนอนลายพร้อมตุ๊กตาไดโนเสาร์กำลังหน้ามุ่ย คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองบอดี้การ์ดร่างโย่งที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยแววตาเว้าวอนปนหงุดหงิด
“คริส... แด๊ดดี้ปายหนาย ทามมายยังม่ายกลับ แด๊ดดี้ทิ้งมาร์คกะมาร์แย้วเหยอ” เสียงเล็กเอ่ยถามประโยคเดิมเป็นรอบที่ร้อยตลอดหลายวันที่ผ่านมา
คริสระบายยิ้มอ่อนโยน ย่อตัวลงให้ระดับสายตาเสมอกับเจ้านายตัวจิ๋ว “นายไปทำงานสำคัญครับนายน้อย เดี๋ยวจัดการงานเสร็จ นายก็กลับมาหานายน้อยแล้วครับ”
“ทำงานอารายตั้งนาน! แด๊ดดี้ขี้โกง แด๊ดดี้บอกจาพาปายซื้อหุ่นยนต์” มาร์คัสเบะปาก หยาดน้ำตาใสเริ่มคลอเบ้า แม้ปากจะชอบเถียง ชอบไล่แด๊ดดี้ออกไปไกลๆ แต่ลึกๆ แล้วเด็กสองขวบที่เติบโตมากับพ่อเพียงคนเดียวอย่างเขา ก็ผูกพันและรักโ
