เช้าวันต่อมา...
หญิงสาวยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงา ใบหน้าหวานซีดเซียวดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก
‘พอสักทีลาริมาร์... เลิกโง่ เลิกหวังลมๆ แล้งๆ ได้แล้ว’
บอกตัวเองเป็นร้อยเป็นพันครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสร้างกำแพงขึ้นมาปกป้องก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย วันนี้เธอต้องเข้มแข็งจะไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนแอ ไม่ยอมตกเป็นของเล่นที่เขานึกจะโยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้อีกต่อไป
เมื่อจัดการตัวเองเสร็จลาริมาร์ก็เดินออกจากห้องพักตรงไปยังห้องอาหารริมสระว่ายน้ำของพูลวิลล่า โต๊ะอาหารตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหราโดมินิคนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดลำลองสบายๆ เขากำลังจิบกาแฟดำพลางดูไอแพดในมือ ส่วนมาร์คัสนั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กข้างๆ กำลังเคี้ยวแพนเค้กแก้มตุ่ย
ทันทีที่ลาริมาร์เข้ามา นัยน์ตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมอง มาเฟียหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดคอเต่าแขนยาว แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกขัดใจยิ่งกว่าคือแววตากลมโต
