“ถ้าไม่หยุดมอง... ฉันจะไม่อดทนกับเธอแล้วนะหนูมาร์”
ปลายนิ้วที่กำลังนวดวนอยู่บนหน้าท้องยังคงทำหน้าที่อย่างสม่ำเสมอ ทว่าจู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นมา ทั้งๆ ที่คนพูดไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ
ลาริมาร์สะดุ้งเฮือก รีบหลบสายตาทันควัน หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นปรับสีหน้าให้บึ้งตึงกลบเกลื่อนความขัดเขิน
“มองอะไรคะ มาร์ไม่ได้มองคุณดอมสักหน่อย!” เถียงเสียงแข็ง
ใครจะไปยอมรับว่าเผลอมองและยิ้มให้เขากันล่ะ! ท่องเอาไว้ลาริมาร์... ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด! ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจกับเธอมาตั้งเท่าไหร่ แค่เขาทำดีเอาใจนิดหน่อยจะยอมยกโทษให้ง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด
“หึ... ปากแข็ง” มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมปิดฝากระปุกครีม ก่อนร่างสูงใหญ่จะขยับตัวเข้าหาสองมือหนายื่นไปค้ำยันที่นอน ออกแรงดันเพียงนิดร่างของว่าที่คุณแม่ลูกสองก็นอนราบลงไปกับเตียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“คุณดอม จะทำอะไรคะ!”
ลาริมาร์เบิกตากว้างสองมือเล็กยกขึ้น
