คำพูดติดตลกแสนหน้าด้านทำเอาบรรยากาศเศร้าหมองหายไป ลาริมาร์เบิกตากว้าง หยิกหมับเข้าที่หน้าท้องแกร่งของสามีจนโดมินิคต้องซี๊ดปาก
“เฮียดอม! พูดจาอะไรน่าเกลียดต่อหน้าพี่โอนิกซ์กับพี่อลิซเนี่ย!” ลาริมาร์แหวใส่ หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู
โอนิกซ์หัวเราะในลำคอ แขนแกร่งกระชับกอดอลิซที่กำลังหน้าแดงไม่แพ้กันเอาไว้หลวมๆ “ขอบคุณครับ”
โดมินิคยิ้มรับ นัยน์ตาคมกริบของราชามาเฟียฉายแววความจริงจังและเด็ดขาด เขาดันร่างลาริมาร์ให้ออกห่างเล็กน้อย ก่อนขยับตัวนั่งตัวตรงประสานมือวางไว้บนหน้าตัก สบตาอลิซและโอนิกซ์
“พูดถึงเรื่องเมีย... มันก็ถึงเวลาที่ต้องจัดการทุกอย่างให้ถูกต้องและจบสิ้นลงสักที”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบเพื่อรอฟัง โดมินิคทอดสายตามองอลิซด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพในฐานะเพื่อนมนุษย์และผู้ร่วมชะตากรรม
“อลิซ...” โดมินิคเอ่ยเสียงเรียบ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา การแต่งงานระหว่างผู้นำตระกูลเลอกรองจ์กั
