ในที่สุด... วันที่ลาริมาร์กลัวที่สุดก็มาถึง
ห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพถูกเนรมิตให้กลายเป็นดินแดนแห่งเทพนิยาย ดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอกถูกจัดแต่งอย่างวิจิตรบรรจง แสงระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องสว่างระยิบระยับ ยิ่งใหญ่สมฐานะงานวิวาห์แห่งปี แขกเหรื่อระดับวีไอพี นักการเมือง และมาเฟียจากทั่วทุกมุมโลกต่างสวมชุดหรูหราเดินขวักไขว่พูดคุยกันอย่างออกรส
ท่ามกลางความยินดีของทุกคน... ลาริมาร์กลับยืนหลบมุมในชุดเดรสสีสุภาพเรียบง่ายที่บ่งบอกสถานะพี่เลี้ยงเด็ก
“หม่ามี้... หม่ามี้เจ็บเหยอกั๊บ ทำไมตาแดงๆ”
เสียงใสแจ๋วดึงสติกลับมา หญิงสาวก้มลงมองมาร์คัสที่ยืนเกาะชายกระโปรง เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยดวงตาไร้เดียงสา มือป้อมๆ เอื้อมมาจับมือเธอเอาไว้แล้วบีบเบาๆ อย่างปลอบโยน
“หม่ามี้ไม่ได้เจ็บครับ...” ลาริมาร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝืนคลี่ยิ้มออกมาให้กว้างที่สุด... เป็นรอยยิ้มที
