ค่ำวันเดียวกัน...
ภายในห้องนอนที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเข้มดุดันตามสไตล์เจ้าของห้อง ร่างอวบอิ่มของลาริมาร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้าหวานแดงก่ำเพราะพิษไข้ ลมหายใจเข้าออกร้อนผ่าวติดขัด หญิงสาวนอนกระสับกระส่ายด้วยความทรมานจากบาดแผลที่ฝ่ามือ และความบอบช้ำทางร่างกายที่ถูกกระทำอย่างหนักหน่วง
ข้างเตียงมีร่างสูงโปร่งของหมอณอนศัลยแพทย์หนุ่มหล่อมาดกวน หนึ่งในเพื่อนสนิทแก๊งเดียวกับโดมินิค กำลังเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ลงกระเป๋าด้วยสีหน้าตึงเครียด
“ไข้ขึ้นสูงบาดแผลที่มืออักเสบ แถมร่างกายยังบอบช้ำหนัก...” หมอณอนหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกด้วยแววตาตำหนิ
“มึงกะจะเอาให้ตายคาเตียงเลยหรือไงไอ้ดอม!”
โดมินิคทำเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองเพื่อน สันกรามแกร่งขบเข้าหากันเล็กน้อยแต่ไม่ยอมปริปากพูดอะไร
“บอกไม่เคยฟัง! ทีหลังไม่ต้องเสือกเรียกกูมาเสียเวลฉิบหายกับพวกมึง!” หมอณอนด่าฉอดๆ อย่างไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิต
