บทที่ 7: ศัตรูหัวใจ (18++)

คืนวันเดียวกัน... สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันไปได้มาก ลาริมาร์เดินออกจากห้องร่างอวบอิ่มสมส่วนสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่บางเบาจนแทบปิดบังส่วนเว้าโค้งสัดส่วนเย้ายวนเอาไว้ไม่มิด ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจสภาพตัวเองนัก บนใบหน้าหวานประดับไปด้วยรอยยิ้มบางอย่างมีความสุข เมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาจิ้มลิ้มของเจ้านายตัวจิ๋ว... แค่คิดถึงท่าทีเอาแต่ใจแฝงไปด้วยความออดอ้อนหัวใจคนเป็นแม่ก็พองโตจนลืมเลือนความเจ็บช้ำไปชั่วขณะ แต่... รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างและค่อยๆ เลือนหายไปจากริมฝีปาก เมื่อสองเท้าก้าวเข้ามาในห้องนอนที่ควรจะว่างเปล่า กลับปรากฏร่างใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงปลายเตียง "ดูมีความสุขจังเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งเอ่ยทักทาย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่แสนดุดันกวาดมองเรือนร่างหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาร้อนผ่าวมองทะลุทะลวงผ่านเนื้อผ้าสีขาวบางที่แนบลู่ไปกับผิวชื้นน้ำจนเห็นยอดปทุมถันสีระเรื่อที่ดันดุนเนื้อผ้าออกมา ลาริมาร์ชาวาบไปทั้งร่าง สองมือเล็กกำผ้าขนหนูแน่นเธอได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดออกไป เพราะรู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดอะไรเขาก็คงไม่พอใจไปเสียทุกอย่าง ความเงียบของเธอคือสิ่งที่โดมินิคเกลียดที่สุด สันกรามคมกริบปูดนูนขึ้นเป็นริ้ว ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะแค่นหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ "เงียบทำไม? หรือมัวแต่ดีใจที่ได้อยู่ใกล้ลูกชายฉัน จนลืมฐานะตัวเองไปแล้ว ลาริมาร์" "..." "อย่าลืมสิ... ว่าเธอเป็นได้แค่ 'พี่เลี้ยง'" โดมินิคจงใจเน้นย้ำสถานะที่กรีดลึกลงไปในหัวใจคนฟัง "หรือว่าเธออยากให้ฉันหาพี่เลี้ยงคนใหม่มาดูแลมาร์คัสแทนดี... จะได้หมดหน้าที่ของเธอสักที" คำขู่นั้นทำเอาลาริมาร์เบิกตากว้างหัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ความรักและหวงแหนลูกชายทำลายกำแพงความกลัว หญิงสาวรีบส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว "ไม่ค่ะ! มาร์ไม่... อย่าทำแบบนั้นนะคะคุณดอม มาร์ขอร้อง" น้ำเสียงหวานสั่นเครืออย่างน่าสงสาร "ขอร้องเหรอ?" โดมินิคกระตุกยิ้มร้ายแววตาของซาตานร้ายฉายชัดถึงความพึงพอใจที่เห็นเธอยอมจำนนอยู่แทบเท้า "ถ้าอยากจะขอร้อง... ก็เข้ามาขอร้องใกล้ๆ ฉันสิ ลาริมาร์" ร่างอวบอิ่มสั่นเทาสองขาก้าวไม่ออกราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ความหวาดหวั่นต่อสัมผัสป่าเถื่อนที่มักจะลงเอยด้วยความเจ็บปวดทำให้เธอลังเล ทว่าความเฉยเมยนั้นกลับทำให้มาเฟียหนุ่มหมดความอดทน "ชักช้า!" พรึบ! โดมินิคตวาดกร้าวร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะสืบเท้าเข้าประชิดตัวหญิงสาวด้วยความรวดเร็ว ฝ่ามือหนากระชากข้อมือเล็กอย่างแรงจนร่างอวบอิ่มถลาปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ลาริมาร์หวีดร้องเสียงหลงแต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยคำคัดค้านใดๆ ฝ่ามือร้อนผ่าวก็สอดเข้าท้ายทอย บังคับรั้งให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นรับจุมพิตที่แสนป่าเถื่อน "อื้อออ!" เรียวปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างหิวกระหาย ฟันคมขบกัดกลีบปากบวมเจ่อจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้เธอเผยอปากออกเพื่อที่เรียวลิ้นร้อนชื้นจะได้สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ ลาริมาร์เบิกตากว้างสองมือเล็กพยายามผลักไสแผงอกกว้าง ทว่าโดมินิคกลับรวบเอวคอดมากอดรัดไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน "อืมมม..." เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้นด้วยความพึงพอใจ เมื่อร่างกายที่แสนจะดื้อรั้นเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม สัมผัสเขาเปลี่ยนจากความดิบเถื่อนเป็นการคลอเคลียที่แสนวาบหวาม ริมฝีปากร้อนผ่าวผละออกจากการปล้นจูบ เลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำ ขบเม้มจนเกิดรอยสีกุหลาบตีตราจองไปทั่ว ในขณะเดียวกันฝ่ามือใหญ่ก็ไม่ปล่อยให้ว่างเว้น สอดแทรกเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง กอบกุมทรวงอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักเกินขนาดตัว ฟ้อนเฟ้นบีบขยำอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ปลายนิ้วสะกิดเขี่ยยอดปทุมถันที่ชูชันตอบรับสัมผัสจนหญิงสาวเผลอแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว "อ๊ะ... คุณดอม... อื้ออ" ลาริมาร์ครางเสียงสั่นร่างกายทรยศต่อความรู้สึก อารมณ์วาบหวามที่ถูกจุดประกายกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะให้มอดไหม้ โดมินิคดันร่างบางให้ถอยร่นจนชิดขอบเตียง ความยิ่งใหญ่ที่ตื่นตัวเต็มที่เบื้องล่างดุนดันเสียดสีเข้ากับหน้าท้องแบนราบบ่งบอกความต้องการที่อัดอั้น ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงครอบครองยอดอกผ่านเสื้อยืดตัวบาง ดูดดึงสลับจังหวะหนักเบาอย่างเอาแต่ใจ ทำเอาลาริมาร์ถึงกับนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบปนเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนที่เขาจะผละใบหน้าขึ้นมาบดจูบกลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง ทุกอย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม... ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออก แกร๊ก... แอ๊ดดด! "แด๊ดดี้กัดปากมาร์ของมาร์คทำมาย?" ตามมาด้วยเสียงเล็กที่ถามด้วยความสงสัย ทำเอาพายุสวาทที่กำลังร้อนระอุถูกสาดด้วยน้ำแข็งก้อนโตจนดับมอดลงในพริบตา! โดมินิคชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ชะงักค้างอยู่เหนือร่างอวบอิ่ม เขาถอนริมฝีปากออกอย่างหัวเสีย สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ลมหายใจหอบถี่พ่นออกมาระบายความโกรธ ความปวดหนึบเบื้องล่างที่กำลังเรียกร้องหาการปลดปล่อยทำเอามาเฟียหนุ่มแทบคลั่ง อยากจะสบถคำหยาบออกมาดังๆ แต่ก็ต้องกลืนลงคอเมื่อหันไปมอง 'ตัวมารผจญ' ที่ยืนอยู่หน้าประตู 'มาร์คัส' ทายาทตัวน้อยยืนกอดอกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความโกรธ คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากันจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ถอดแบบมาจากพ่อจ้องเขม็งมาที่โดมินิคอย่างเอาเรื่อง "ถามว่ากัดปากมาร์ของมาร์คทำมาย!" เด็กน้อยถามซ้ำ ท่าทางโกรธเกรี้ยวราวกับถูกแย่งของเล่นชิ้นโปรดมาร์คัสไม่สนใจรังสีอำมหิตของผู้เป็นพ่อ สองขาป้อมเดินเตาะแตะแต่เต็มไปด้วยความห้าวหาญตรงดิ่งเข้ามาหาลาริมาร์ที่ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก "มาร์ของมาร์ค!" มือน้อยๆ เอื้อมไปคว้าข้อมือลาริมาร์ที่สั่นเทา ก่อนจะออกแรงกระตุกดึงให้ร่างอวบอิ่มถอยห่างออกจากผู้เป็นพ่อ แล้วเอาตัวเองเข้าไปยืนบังเอาไว้ ท่าทางกางปีกปกป้องของเด็กสองขวบที่สูงพ้นเข่ามานิดเดียว ทำเอาโดมินิคถึงกับผ่อนลมหายใจหนักๆ "หึ..." โดมินิคแค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกรำคาญปนขบขัน มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนย่อตัวลงนั่งยองๆ เพื่อให้ระดับสายตาเสมอกับลูกชายตัวแสบ แววตาคมกริบจ้องมองสบตากับสายเลือดที่ดื้อดึงไม่แพ้กัน "ของลูกงั้นเหรอ?" "ช่าย! มาร์เป็นของมาร์ค! แด๊ดดี้ห้ามเข้าใกล้!" มาร์คัสประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ไม่พูดเปล่าเด็กน้อยผู้มีสายเลือดมาเฟียเต็มสูบยังพุ่งตัวไปข้างหน้า ก่อนฝังเขี้ยวเล็กของตัวเอง กัดงับเข้าที่ริมฝีปากหยักของโดมินิคอย่างแรงจนเลือดสีสดซึมออกมา "โอ๊ย! มาร์คัส!" โดมินิคสบถเสียงหลง ผงะถอยหลังด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าลูกชายจะกล้าทำร้ายร่างกายเขาเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้ รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดคลุ้งอยู่ในปากความโมโหพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ทว่าก่อนที่พายุอารมณ์จะปะทุ ทายาทตัวจิ๋วไม่รอช้าหันไปกระตุกข้อมือลาริมาร์ที่ยืนเบิกตากว้างช็อกค้างกับเหตุการณ์ตรงหน้า "มาร์ปาย! ปายห้องมาร์คเยย!" เด็กน้อยออกคำสั่งพลางออกแรงลาก (จูง) หญิงสาวให้เดินตามออกไปที่ประตูห้องอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองผลงานเลือดสาดของตัวเองแม้แต่น้อย ลาริมาร์ที่สติยังไม่กลับมาเต็มร้อยได้แต่เดินตามแรงจูงของมือน้อยๆ ไปอย่างว่าง่าย เธอเหลือบมองโดมินิคที่ยังคงนั่งยองๆ เอามือปาดเลือดที่มุมปากด้วยสายตาอาฆาต ก่อนที่เสียงแหลมเล็กจะดังปิดท้าย ทำเอาความหงุดหงิดของมาเฟียหนุ่มให้พุ่งทะลุปรอท "คืนนี้มาร์คจานอนกะมาร์! แด๊ดดี้ห้ามตามมานะ!" สิ้นคำประตูห้องก็ถูกปิดกระแทกใส่หน้าโดมินิคดัง ปัง! ทิ้งให้มาเฟียจอมเผด็จการผู้ทรงอิทธิพล ต้องนั่งกำหมัดแน่นอยู่กลางห้องเพียงลำพัง พร้อมกับความปวดหนึบเบื้องล่างที่ค้างเติ่ง และรอยเลือดที่ริมฝีปากซึ่งเกิดจากฝีมือของ 'ศัตรูหัวใจ' วัยสองขวบสายเลือดแท้ๆ ของตัวเอง!