รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าภัตตาคารอาหารอิตาเลียนระดับไฟน์ไดนิ่งใจกลางเมือง ลาริมาร์ก้าวลงจากรถพร้อมกับจูงมือน้อยๆ เอาไว้แน่น หญิงสาวกวาดสายตาดูการตกแต่งที่หรูหราประดับประดาด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอ
‘แค่กินข้าวเที่ยง... จำเป็นต้องพามาร้านที่ดูแพงหูฉี่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย’
เธอบ่นอุบอิบในใจพลางเดินตามโดมินิคเข้าไปด้านใน พนักงานต้อนรับรีบโค้งคำนับและนำทางพวกเขาไปยังโต๊ะวีไอพีที่มุมส่วนตัวที่สุดของร้าน
ทันทีที่นั่งลงโดมินิคก็รับเมนูจากบริกรมาเปิดดูเพียงครู่เดียว ก่อนสั่งอาหารด้วยภาษาอิตาเลียนสำเนียงเป๊ะปัง โดยไม่แม้แต่จะถามแม่ลูกที่นั่งฝั่งตรงข้ามเลยสักคำ
ลาริมาร์หน้างอเล็กน้อย ‘เผด็จการที่สุด! อยากกินอะไรก็สั่งเอาสั่งเอาไม่คิดจะถามกันบ้างเลยหรือไง’
ทว่าความหงุดหงิดนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก เพราะระหว่างที่รออาหาร มาร์คัสก็ปีนขึ้นมานั่งขยุกขยิกอยู่บนตักเธอ สอง
