บทที่ 97. ถึงเวลาของเฮีย (ดอมริมาร์ NC25++)-1

เวลาเดียวกัน... คฤหาสน์เลอกรองจ์… หลังจากที่ส่งเด็กแสบอย่างมาร์คัสและแมทธิวเข้านอน ลาริมาร์ก็ปลีกตัวมาอาบน้ำ ซ่า... สายน้ำอุ่นรดรินลงมาปะทะผิวขาว หญิงสาวหลับตาพริ้มปล่อยให้ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันไหลไปกับสายน้ำ ไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นปะทะกระจกใสจนเกิดฝ้าขาวมัว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังผ่อนคลายอยู่นั้นเอง... ครืด... เสียงประตูกระจกของโซนอาบน้ำถูกเลื่อนเปิดออก ลาริมาร์ยังไม่ทันได้หันไปมอง วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของใครบางคนก็สอดรัดเข้าที่เอวคอดกิ่วจากทางด้านหลัง ดึงรั้งแผ่นหลังบางให้ถอยไปแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าเช่นเดียวกัน “อ๊ะ... เฮียดอม” เสียงหวานอุทานแผ่วเบาร่างกายสะดุ้งน้อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนของบางสิ่งดุนดันอยู่ตรงบั้นท้าย โดมินิคไม่ตอบอะไรฝังใบหน้าหล่อเหลาลงกับซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมสบู่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวที่เขาหลงใหลอย่างตะกละตะกลาม ริมฝีปากหยัก