ช่วงสายของวัน...
แผนกของเล่นเด็กในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง
“เอาตัวนี้... ตัวนั้น... แล้วก็เซตซูเปอร์ฮีโร่แถวบนนั้นทั้งหมด จัดใส่กล่องส่งไปที่คฤหาสน์เลอกรองจ์”
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของมาเฟียหนุ่มเอ่ยสั่งพนักงานขายที่กำลังยืนจดออเดอร์มือเป็นระวิง โดมินิคในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงความดูดีมีระดับ ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองลูกชายตัวกลมที่กำลังวิ่งวุ่นเลือกของเล่นอย่างอารมณ์ดี
“แด๊ดดี้! มาร์คเอาตัวเน้ด้วยยย ตัวเน้มันมีดาบฟรึบฟรับด้วยกั๊บ!” มาร์คัสชูหุ่นยนต์แปลงร่างตัวใหญ่เบ้อเริ่มขึ้นเหนือหัว ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
“อยากได้ตัวไหนก็หยิบเอา” โดมินิคพยักหน้าอนุญาตอย่างป๋า สมฐานะมาเฟียสายเปย์
“คุณดอมพอเลยค่ะ นี่มันเกินสิบตัวตามที่ตกลงกันไว้แล้วนะคะ”
ลาริมาร์ที่เดินตามหลังมาติดๆ รีบปรี่เข้ามายึดหุ่นยนต์ในมือลูกชาย หันไปถลึงตาใส่คนเป็นพ่อที่สปอยล์ลูกจนเกินเหตุ “มาร์คัส ของเล่นที่บ้านก็เยอะจนจะไม่ม
