สายลมหนาวเหน็บแถบชายแดนรัสเซียพัดกรีดผิวหนังจนแสบสัน โกดังร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหิมะคือ ‘ศูนย์พักพิงเด็กกำพร้า’ และตอนนี้มันถูกพวกผู้ก่อการร้ายยึดครองเพื่อใช้เป็นฐานวางเครื่องกำเนิดระเบิดนิวเคลียร์เถื่อน
รถยุโรปหุ้มเกราะหลายคันจอดอยู่ในมุมมืด ห่างจากเป้าหมายไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร
โดมินิคก้าวลงจากรถ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองบุรุษห้าคนที่ยืนรออยู่ก่อนหน้า ท่ามกลางความมืดมิด รังสีอำมหิตของผู้นำตระกูลมาเฟียแผ่ซ่านจนอากาศรอบด้านแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
‘หลงเทียนอี้’ หรือที่โดมินิคเรียกติดปากว่า ‘อีริค’ ยืนสูบบุหรี่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ถัดไปคือ เรน เอเดน ลูเซียน และ หมอณอน ทุกคนอยู่ในชุดปฏิบัติการสีดำพร้อมอาวุธสงครามครบมือ ด้านหลังพวกเขาคือกองกำลังผสมจากห้าตระกูลและคนของท่านนายพลพ่ออลิซที่สแตนด์บายรอคำสั่ง
“มาช้าไปสามนาที” อีริคทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายเท้า
“จัดการอีแก่นี่อยู่”
