เวลาต่อมา...
เด็กน้อยนอนหลับไปแล้ว เหลือแต่คนเป็นพ่อที่นั่งถอนหายใจกับสภาพตัวเอง
‘หมดกันกู’ ได้แต่สบถในใจ ถ้าพวกลูกน้องหรือไอ้เพื่อนเวรพวกนั้นมาเห็นเข้าคงโดนล้อไปจนวันตาย
แกร๊ก...
ลาริมาร์เดินออกมาจากห้องน้ำ ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่กำยำที่นั่งคอตกอยู่ปลายเตียง หญิงสาวลอบขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“คิก...”
เสียงหัวเราะเล็กๆ หลุดลอดออกมาเรียกให้คนที่กำลังนั่งสลดหันขวับไปมอง โดมินิคขมวดคิ้วมุ่น พอเห็นว่าเมียเด็กกำลังยืนกลั้นขำจนไหล่สั่นก็ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง สาวเท้าเข้ามาหาภรรยาคนสวยทันที ก่อนสวมกอดร่างนุ่มนิ่มจากด้านหลัง วางคางเกยลาดไหล่บางเอาไว้
“หยุดขำฉันได้แล้วหนูมาร์” เสียงทุ้มดุอย่างไม่จริงจังนัก กระซิบชิดใบหู
“ก็คุณดอมตลกนี่คะ โดนลูกหลอกแล้วไม่รู้ตัวเหรอ” ลาริมาร์เอียงคอหนีสัมผัสรุ่มร้อน ตอบกลับขำๆ
“รู้...” เขาตอบเสียงแผ่ว
“รู้แล้วทำไมยังใส่อีกคะ” ลาริมาร์เอี้ยวหน้าห
