“นี้ยูปหนู” เฌอจิ้มหน้าจอตรงซองผลิตภัณฑ์ที่พนักงานกำลังออกแบบ ให้ใส่รูปของตัวเองลงไปด้วย
“น้องเฌอให้พี่เขาทำอะไรคะ”
“หนมหนู หนูขายหนม”
“คิดยังไงจะขายขนมคะ”
“หนูจะยวย ยวยเหมืองพี่ฟ้า ยวยเหมืองพี่ฝง” เฌอจะรวยเหมือนพี่ฟ้ากับพี่ฝน
“ตัวแค่นี้จะมีแบรนด์ขนมเป็นของตัวเองแล้วเหรอครับ แล้วน้องเฌอตั้งชื่อแบรนด์ว่าอะไรครับ” ธาราเห็นตรงชื่อผลิตภัณฑ์ยังเว้นว่างไว้
“กึ๊ดก่อง...เฌอแช่บ” เฌอพูดเป็นภาษาเหนือขอคิดก่อน ใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มขวาของตัวเอง แล้วเอียงคอทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะตอบคนเป็นพ่อ
“จะขายอะไรคะถึงตั้งชื่อแบรนด์ว่าเฌอแซ่บ”
“ผงไม้ฟิตาย”
“ผลไม้ฟริซดรายครับ”
“นั่งแหยะๆ”
“ถ้าจะขายผลไม้ฟริซดราย ตั้งชื่อน้องเฌอไหมคะ”
“จะอั้งเยย ปี่จ๋าอย่ายืมยูปหนู ยูปหนูนี้เยย” เฌอตอบคนเป็นแม่ด้วยภาษาเหนือ เอาอย่างที่แม่บอกเลย เรียกพนักงานออกแบบว่าพี่สาว เน้นย้ำให้ใส่รูปของตัวเอง เพราะนี่เป็นจุดขายของตน
