ที่มุมหนึ่งของร้านเสื้อผ้า เสียงจักรเย็บผ้าดังสลับกับลมหายใจสม่ำเสมอของนางร้ายหน้าสวยที่กำลังเย็บชุดราตรีสีเงินระยับให้ลูกค้าคนสำคัญ
มือเรียวสั่นเพียงเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยสมาธิและความตั้งใจ
ผ้าชิ้นสุดท้ายถูกเย็บเข้าที่อย่างประณีต จากนั้นร่างบางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ความเหน็ดเหนื่อยในแต่ละวันไม่เคยทำให้เธอยอมแพ้ มีเพียงความหวังที่ยังหลงเหลืออยู่
ความหวังที่จะได้กลับไปยืนต่อหน้ากล้องอีกครั้ง
เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้น พร้อมชื่อที่เธอไม่คิดว่าจะเห็นอีกในตอนนี้ นั่นก็คือช่องสังกัดเก่าที่ถูกทัพพ์เทพถอนสปอนเซอร์จากละคร
ปลายนิ้วของลูกศรหยุดนิ่งอยู่เหนือหน้าจอชั่วครู่แล้วจึงกดเปิดอ่านข้อความ
ดวงตาเรียวเล็กสั่นระริกในวินาทีนั้นเพราะช่องสังกัดโทรมาบอกว่าจะเปิดกล้องละครเรื่องใหม่ และเธอคือหนึ่งในนักแสดงหลักที่ผู้ใหญ่เลือกมาเอง
ยังคงเป็นบ
