หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในกองถ่ายจบลง ศศินาถูกทีมงานพาไปพักในห้องแต่งตัวของเธอ ส่วนลูกศรพยายามรวบรวมสติกลับคืนมา
แม้จะเจ็บทั้งใจและเสียหน้า แต่เธอรู้ดีถ้าไม่เคลียร์ให้จบ เรื่องนี้อาจกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำลายโอกาสครั้งใหญ่ของเธอ
ลูกศรเดินตรงไปยังห้องพักของศศินา เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีทีมงานอยู่แถวนั้นจึงเปิดประตูเข้าไป
“คุณศศินา...ฉันขอคุยด้วยหน่อยนะ”
หญิงสาวที่ภาพลักษณ์สุภาพอ่อนโยนเงยหน้าขึ้นจากกระจก เธอกำลังเช็ดคราบยาที่ทาบริเวณหน้าผากที่ปูดนูนออกมาจากแรงกระแทก
“คุยเรื่องอะไรเหรอคะหรือจะมาขอโทษที่ทำฉันเจ็บตัว”
“ฉันอยากถามแค่เรื่องเดียว คุณทำแบบนั้นทำไม ต้องการอะไรกันแน่?”
เสียงหัวเราะหลุดจากริมฝีปากของศศินา มือบางวางกระดาษทิชชู่แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“คุณความจำสั้นหรอคะ” ศศินาเอียงคอ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเยาะเย้ย “เอ...หรือว่าลืมเหตุการณ์ตอนที่มาประกาศตัวเป็นคนของพี่ทัพพ์กลางร้านอา
