“มึงไปส่งเธอที่คอนโด” เฮียเขาหันไปสั่งลูกน้องของเขาให้พาฉันไปส่ง แต่ว่าฉันเป็นห่วงเขานี่ แขนเขาถูกกรีดเป็นทางยาวเลือดยังซิบแม้จะมีการปฐมพยาบาลห้ามเลือดขั้นต้นไปแล้วก็ตาม แต่ฉันทนเห็นไม่ได้จริง ๆ
“เฮียให้ฉันไปที่โรงพยาบาลด้วยนะคะ มายด์เป็นห่วง”
“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ ตามฉันมาก็มีแต่เป็นภาระเปล่า ๆ”
“แต่ว่ามายด์...”
“พูดไม่รู้เรื่องรึไง กลับคอนโดไปซะ...ถ้าไม่อยากให้ฉันด่าเธอจนหูเช็ดอีก” เขาจ้องถมึงทึงมาหาฉัน แต่ฉันไม่อยากจะยอมง่าย ๆ กะจะก้าวขาตามเขาไป ทว่า...ลูกน้องของเขาก็รั้งฉันไว้ก่อน
“คุณมายด์ ฟังที่เจ้านายผมพูดเถอะครับ ตอนนี้ท่านกำลังอารมณ์ไม่ดี”
“แต่เขาบาดเจ็บเพราะฉันนะคะ” ฉันยังคงทำสายตาอ้อนวอน อยากจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด
“ใช่ครับ ถ้าคุณรู้ตัวว่าเจ้านายบาดเจ็บเพราะคุณ คุณยิ่งไม่ควรไป คุณเย็บแผลท่านได้เหรอ หรือว่าคุณมีเงินจ่ายค่าพยาบาลให้เจ้านายได้...”
แต่ล่ะคำที่พ่นออกจากลูกน้อ
