จริงสินะ คุณมาร์ตินเป็นเพื่อนกับพี่เเทนไทนี่นา คงไม่มีทางไล่เธอไปยืนนอกห้องราวกับเด็กประถมหรอกเนอะ
" หมดเเล้วคะ ไปกันเถอะ"
เดี๋ยวดาว ใส่รองเท้าผ้าใบไปนะครับ จะได้ไม่เมื่อย "
อ่า..นี่รองเท้าฉันที่ลืมเอาไปนี่ คุณมาร์ตินยังเก็บไว้เหรอ?
"คะ " เธอยื่นมามาจะรับไปใส่เเต่กลับถูกเขา พาไปนั่งที่โซฟาเเล้วใส่ให้
การกระทำของเขาทำเอาเธอหน้าเเดงไม่น้อย ไม่คิดว่านกเเบบเขาจะบินต่ำลงมากินเเมลงเเบบเธอ
"เสร็จเเล้ว ไปกันได้ครับ "
"ขอบคุณคะ"
มาร์ตินขับรถมาส่งเธอที่หน้าคณะวิศวะก่อนเเปดโมงพอดี นับดาวหันมองหาเพื่อนเธอที่บอกว่าจะรออยู่ที่หน้าคณะ
"นับดาวทางนี้ "
เสียพลอยใสเรียกเธอดังพอสมควร ก่อนจะพากันเดินมาหาเธอกอดกันด้วยความดีใจ
"ดีใจด้วยนะคะ คุณมาร์ติน ในที่สุดก็ได้อยุ่ด้วยกันอีกครั้ง "
เมย์หันไปพุดกับเขา ที่นั่งอยู่ในรถ
"ครับ ฝากน้องๆดูเเลเมียพี่กับลูกด้วย นะ "
"ได้เลยค่า เดี่ยวพิชชี่ดูเเลชะนี
