“แป๊บหนึ่งนะครับลูกหยี”
คอร์เนลที่กำลังนอนกกกอดภรรยาสุดที่รักอยู่บนเตียงก้มลงจูบแก้มนวลแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงขึ้นมากดรับสาย
“ถึงเมืองไทยแล้วหรือขวัญ”
หญิงสาวเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของคอร์เนล แต่กลับเลือกที่จะตัดพ้อออกไปแทน
“พี่คอร์นเอาหัวใจของขวัญมาซ่อนไว้ที่นี่ใช่ไหมคะ”
“ขวัญกำลังพูดถึงเรื่องอะไร พี่ไม่เข้าใจ”
“วินซ์ยังไม่ตาย แต่พี่คอร์นก็ปิดขวัญมาตลอด” หญิงสาวยังคร่ำครวญไม่หยุด น้ำตาแห่งความขมขื่นทะลักทลายออกมาอาบแก้มนวล หล่อนได้ยินคนที่อยู่อีกซีกโลกถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล
“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าขวัญเจออะไรที่นั่น แต่สำหรับพี่ ไม่เคยคิดจะปิดบังอะไรขวัญเลย”
“ไม่จริงหรอก พี่คอร์นกับวินซ์ร่วมหัวกันหลอกขวัญ” ขวัญชีวาสะอื้นไห้ออกมาตามสาย คอร์เนลได้ยินแล้วก็อดเวทนาไม่ได้
“ใจเย็นๆ นะขวัญ ของบางอย่างเวลาเท่านั้นที่จะทำให้มันชัดเจน
