วินซ์งดงาม งามอย่างที่ไม่น่าเชื่อ ไอ้รอยแผลเป็นที่เหลือเล็กน้อยที่แผ่นหลังไม่ได้ทำให้เขาดูน่าเกลียดเลย ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งทำให้ผู้ชายคนนี้เถื่อนทมิฬและน่าค้นหามากขึ้นต่างหาก หล่อนรักวินซ์ รักทุกอย่างที่เป็นเขา ไม่ว่าจะอ้อมแขน รสจูบ หรือแม้จะเป็นบทรักที่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะนุ่มนวล วินซ์คือเทพบุตรของหล่อน คือยาใจของหล่อน และหล่อนจะรักเขาไปชั่วนิจนิรันดร์
“มองผมแบบนี้อีกแล้ว” เขาพูดพลางเดินเข้ามา ขวัญชีวายืนนิ่ง มองเขาตาไม่กะพริบแม้แต่น้อย
“ก็ขวัญอยากมองคุณทั้งวันนี่คะ”
หญิงสาวพึมพำเมื่อคนตัวโตโอบรัดร่างของหล่อนด้วยอ้อมแขนแข็งแรงที่แกร่งยิ่งกว่าปลอกเหล็ก เขารัดหล่อนแน่นหนาพร้อมกับก้มหน้าลงมาหา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งามอย่างมีความหมาย
“ถ้ามองทั้งวันก็อดทำน่ะสิ ไม่เอาหรอก ผมชอบลงมือทำมากกว่า...แบบนี้ไง”
ว่าแล้วเขาก็ก้มลงมาจูบปากของหล่อนอย่างสนิทเสน่หา ลิ้นของเขาสอดแทรกเข้าไปในอุ้งปา
