“วินซ์ เอเมอร์ตันรักขวัญมากนะ”
“ไม่จริง! ถ้าเขารักขวัญจริงๆ เขาก็ต้องอยู่กับขวัญ หรือไม่ก็พาขวัญไปกับเขาด้วย นี่เขาทิ้งขวัญไป...ทิ้งไปชั่วนิรันดร์...คนใจร้าย...ทำไมใจร้ายแบบนี้” น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักออกมาประดุจหยาดฝนจนนองใบหน้างาม กายสาวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หัวใจเจ็บปวดจนไม่สามารถจะเยียวยาได้อีก
“สงบสติอารมณ์บ้างสิขวัญ พี่รู้ว่าขวัญรักวินซ์มาก แต่เขาไปแล้ว”
“ขวัญจะตามวินซ์ไป”
“ถ้าขวัญทำอย่างนั้น ต่อให้ได้พบวินซ์ในยมโลก เขาก็จะไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่ขวัญทำลงไปหรอก”
คำพูดเตือนสติของคอร์เนลทำให้คนที่เอาแต่คร่ำครวญด้วยความสูญเสียต้องช้อนตาขึ้นมอง คอร์เนลเห็นขวัญชีวานิ่งเงียบจึงพูดขึ้นอีก
“ที่วินซ์เสียสละตัวเองแบบนั้นก็เพราะอยากให้ขวัญได้มีชีวิตอยู่ต่อไป ดังนั้นหากขวัญเลือกที่จะไม่ไยดีในสิ่งที่เขามอบให้ในวาระสุดท้ายของชีวิต ขวัญก็ใจดำเกินไปแล้ว”
ขวัญชีวาก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง น้ำตาแห่ง
