เขาถอดถอนตัวตนออกมาจากร่องรักแน่นหนึบของเธออย่างรวดเร็ว แล้วรีบใส่กางเกงขาสั้นคืนให้เธอ แต่ตลอดเวลาเธอไม่ยอมพูดอะไรกับเขาอีก ไม่บ่น ไม่ด่า ไม่แม้แต่จะมองหน้าจนเขาใจเสีย
“ลูกแก้ว”
เขาคว้าแขนของเธอเอาไว้ หลังจากที่ใส่กางเกงให้เธอแล้ว เธอก็เบี่ยงตัวหนีเพื่อขึ้นจะจากสระน้ำ เขารู้เลยว่าเธอโกรธเขาเสียแล้ว
“จะขึ้นแล้วหรอ”
เธอสะบัดแขนที่เขาจับเอาไว้ไม่แม้จะมองหน้าเขาเลยสักนิด
“อย่าทำแบบนี้ คุยกับพี่ก่อน”
“ทีลูกแก้วบอกพี่ว่าอย่าทำแบบนี้ พี่ยังทำลูกแก้วเลย”
เธอตวัดสายตากลับมามองเขา ดวงตาแดงก่ำเคลือบคลอไปด้วยน้ำตาจวนเจียนจะไหลจนน่าสงสาร
“พี่ขอโทษ พี่อดใจไม่ไหว”
“คนเผด็จการ อะไรที่พี่ต้องการพี่ก็จะทำทั้งนั้น โดยไม่สนใจความรู้สึกของใครทั้งสิ้น ปล่อยลูกแก้วค่ะ จะขึ้นห้องแล้ว”
เขาถอนหายใจยาว ยอมอ่อนให้เธอ เพราะขืนมาทะเลาะและง้องอนกันตรงนี้ มีหวังพ่อแม่ได้ตื่นมารับรู้แน่ๆ จึงอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนข
